Kolektivno pregovaranje, odnosno pregovaranje o uslovima rada i zaradama, a kao  rezultat uspešnih  pregovora i zaključivanje kolektivnih ugovora na svim nivoima, prioritetna su tema svake sindikalne organizacije, jer imaju direktan uticaj na materijalni i socijalni položaj zaposlenih.
Konvencija br. 98 MOR-a, o pravu na organizovanje i kolektivno pregovaranje, definiše obavezu, u skladu sa nacionalnim zakonodavstvom, preduzimanja mera za podsticanje i unapređivanje punog razvoja i upotrebe mehanizama dobrovoljnog pregovaranja između poslodavaca ili udruženja poslodavaca i sindikata, u cilju utvrđivanja uslova rada kolektivnim ugovorima. Suštinski problem, s kojim se najčešće suočavaju sindikati, je da navedena Konvencija MOR-a, kao i Zakon o radu, obavezuju poslodavce na pregovaranje, ali ne i na zaključivanje kolektivnih ugovora.

Zakon o radu Republike Srbije usaglašen je sa međunarodnim konvencijama, i u svojim članovima (3, 240, 242, 249, 254, 256.) definiše proces kolektivnog pregovaranja.  U skladu sa članom 3. Zakona, u slučaju da se u procesu pregovaranja, u zakonom utvrđenom roku od 60 dana, ne zaključi kolektivni ugovor, poslodavac može da donese Pravilnik o radu, ali je dužan da, u dobroj volji, nastavi pregovore za zaključivanje Kolektivnog ugovora. Zaključivanjem Kolektivnog ugovora prestaje da važi Pravilnik o radu.

U skladu sa Konvenciijom MOR-a, Zakonom o radu i Zakonom o socijalno-ekonomskom savetu, Unija poslodavaca Srbije, UGS ’’Nezavisnost’’ i Savez samostalnih sindikata Srbije su, početkom avgusta 2005. godine, doneli zajedničku odluku da započnu proces kolektivnog pregovaranja za zaključivanje Opšteg kolektivnog ugovora, kojim će se, u skladu sa zakonom i drugim propisima, urediti prava, obaveze i odgovornosti iz radnog odnosa i međusobni odnosi učesnika kolektivnog pregovaranja, s tim da pregovori započnu 01. avgusta  i završe se, najkasnije, u roku od 45 dana. Istovremeno je potpisan Protokol o prihvatanju zajedničkih principa kolektivnog pregovaranja.

Pregovori su vođeni i završili u Zakonom utvrđenom roku, parafiranjem svakog člana pojedinačno i potpisivanjem Protokola o usaglašenosti teksta Opšteg kolektivnog ugovora. Na žalost, Unija poslodavaca je, bez obzira na potpisani Protokol, odbila da potpiše Opšti kolektivni ugovor uz obrazloženje da poslodavci nisu spremni da preuzmu više obaveza nego što im nameće Zakon o radu.
Takva je situacija, uz mnogiobrojne pokušaje da se dođe do saglasnosti i, konačno, zaključi Opšti kolektivni ugovor, trajala sve do aprila 2008. godine – pune dve i po godine. Tada je, dolaskom novog rukovodstva na čelo Unije poslodavaca, doneta odluka da se Opšti kolektivni ugovor ipak potpiše.

Svečanom potpisivanju Opšteg kolektivnog ugovora, na Prvomajskoj konvenciji održanoj u organizaciji obe reprezentativne sindikalne centrale 29.aprila 2008, uz mnogobrojne predstavnike i aktiviste UGS ’’Nezavisnost’’ i Saveza samostalnih sindikata, prisustvovali su i Boris Tadić, predsednik Republike i Rasim Ljajić, ministar rada i socijalne politike, koji su pozdravili ovaj čin i obaćali  punu podršku u što potpunijoj primeni ovog značajnog dokumenta.

Odmah nakon stupanja na snagu Opšteg kolektivnog ugovora, od strane UGS ’’Nezavisnost’’ i drugih potpisnika  Opšteg kolektivnog ugovora,  pokrenuta  je zvanična inicijativa u Ministarstvu rada i socijalne politike donošenje odluke o proširenom dejstvu i o tome zatraženo mišljenje Socijalno-ekonomskog saveta Republike.

Socijalno-ekonomski savet  je dao pozitivno mišljenje (tekst Mišljenja posebno objavljen).  Međutim, odluka o proširenom dejstvu nije doneta, jer je ubrzo nakon toga pala Vlada, a ’’Tehnička vlada’’ nije imala takvu nadležnost. UGS ’’Nezavisnost’’ očekuju da će, u skladu sa datim obećanjima, odnosno javnim istupima resornog ministra, takva odluka biti doneta u najskorije vreme.